δεσποστός
δεσποστός, suited to despotic rule
δεσπ-οστός, ή, όν,
- suited to despotic rule, of persons, cj. in Arist. Pol. 1287b38 (v.l. δεσποτικόν), 1324b39.
que se acomoda al poder despótico, que se deja someter
ἔστι γάρ τι φύσει δεσποστόν
οὐ δεῖ πάντων πειρᾶσθαι δεσπόζειν ἀλλὰ τῶν δεσποστῶν
δεσποστός, ή, όν, qu’on peut dominer ou gouverner, Arstt. Pol. 3, 11, 1 ; 7, 2, 15.
Étym. δεσπόζω.
δεσποστός, unumschränkt zu beherrschen, Arist. Polit. 3.11, 7.2.