δεσμόω
encadenar, aprisionar
εἰς φυλακὴν δεσμώσας (αὐτόν)
• fig., en v. pas.
ἐπὶ μηδενὶ τοῦ κόσμου τούτου δεσμούμεναι
no dejándose atar a ninguna cosa de este mundo
δεσμόω-ῶ, lier, d’où emprisonner, Luc. J. tr. 20.
Étym. δεσμός.
δεσμόω, binden, fesseln, Sp., bes. ins Gefängnis werfen.