διαπίμπρημι
διαπίμπρημι, burn
διαπίμπρημι,
- burn, ναῦς Plb. 21.44.30; μοχλὸν διαπρήσας Aen. Tact. 4.2 (nisi leg. -πρίσας):—Pass., swell up (cf. πρήθω), Nic. Al. 341; οἱ μυκτῆρες διαπέπρηνται Hippiatr. 27.
1 quemar, incendiar
τὰς ναῦς
τὸν μοχλόν
φλογμῷ διαπιμπραμένων πάντων
2 intr. en v. med. inflamarse, hincharse
πᾶσα δέ οἱ νηδύς
πολλὰ μέρη τοῦ σώματος
οἱ μυκτῆρες
• fig.
θυμῷ διαπιμπραμένη
una serpiente
δια·πίμπρημι :
1 consumer entièrement par le feu, acc. Pol. 22, 26, 30 ||
2 consumer, en gén. épuiser, d’où au pass. se consumer, Nic. Al. 341 ||
➳ Pass. prés. 3 sg. διαπίμπραται, Nic. l. c. ou διαπίπραται, Hippiatr. p. 268 ; part. διαπιμπραμένων, Clém. 753.
διαπίμπρημι, (πίμπρημι), ganz verbrennen ; διαπρῆσαι ναῦς Pol. 22.26 E., u. Sp.; auch von Entzündung am Körper, pass., νηδὺς διαπίμπραται, d.i. schwillt an, Nic. Al. 341.