διαπλίσσω
δια·πλίσσω, écarter fortement, seul. au part. pf. act. στόμα διαπεπλιχός, Hpc. 662, 7, bouche grande ouverte, et au part. pf. pass. διαπεπλιγμένος, Archil. 60, qui a les jambes écartées, c. à d. qui fait de grandes enjambées.
διαπλίσσω, auseinanderspreizen, στόμα διαπεπλιχός, offenstehend, Hippocr. – Pass. mit ausgespreizten Beinen gehen, οὐ φιλέω μέγαν στρατηγὸν οὐδὲ διαπεπλιγμένον, Archil. 33. – Bei Homer διαπλίσσοντες var. lect. Il. 23.120, s. s.v. διαπλήσσω.