δοξοκαλία
δοξοκαλία, conceit of beauty
δοξο-κᾰλία, ἡ,
- conceit of beauty, Pl. Phlb. 49d.
fatua opinión de la propia belleza
δοξοσοφία καὶ δ.
δοξο·καλία, ας (ἡ) [κᾰ] infatuation de sa beauté, Plat. Phil. 49d ; Clém. Pæd. 2, 10, 109 ; 2, 3, 38.
Étym. δόξα, καλός.
δοξοκαλία, ἡ, Schönheitswahn, d.i. eingebildete Schönheit ; Plat. Phil. 49 d : Clem.Al.