δοξοκαθαιρετικός
δοξοκαθαιρετικός, clever at removing suspicion
δοξο-καθαιρετικός, ή, όν,
- clever at removing suspicion, Paul.Aeg. 2.12.
dispuesto a abandonar recelos o sospechas, fácil de convencer
ἦθος δὲ τὸ ἀβέλτερόν τε καὶ δοξοκαθαιρετικόν
ref. a temperamentos
δοξο·καθαιρετικός, ή, όν [κᾰ] propre à détruire la réputation, P. Eg. p. 36, 40.
Étym. δόξα, καθαιρέω.