δοξομανής
δοξομανής, mad after fame
δοξο-μᾰνής, ές,
- mad after fame, Chrysipp.Stoic. 3.167, Ph. 1.564, Iamb. VP 12.58.
de pers. o sus actitudes loco por alcanzar fama, propio del que está loco por alcanzar la fama
αὐτίκα ... ὁ πολιτικὸς μὲν ἥκιστα δὲ δ. τρόπος
τοὺς δὲ ... ἵμερος φιλονεικίαι τε δοξομανεῖς κατέχουσιν
• subst. ὁ δ. Ph.1.671, 2.523, Gr.Nyss.Virg.268.26.
δοξο·μανής, ής, ές [ᾰ] follement épris de gloire, Chrysipp. (Ath. 464d) ; Phil. 1, 564, 671 ; Jambl. V. Pyth. p. 118.
Étym. δόξα, μαίνομαι.
δοξομανής, ές, rasend ehrgeizig, selten = φιλόδοξος, nach Ath. XI. 464d ; Iambl.
δοξομανής
δοξο-μᾰνής, ές
μαίνομαι
- mad after fame.