δοξομανέω
δοξομανέω, to be mad after fame
δοξο-μᾰνέω,
- to be mad after fame, Ph. 1.550.
estar loco por conseguir fama
οὐκ ἄνθρωποι μόνοι δοξομανοῦσιν
δοξομανοῦντα καὶ ἐπικομπάζοντα
δοξομανέω-ῶ [κᾰ] (seul. prés.) avoir une folle passion pour la gloire, Phil. 1, 550, 673.
Étym. δοξομανής.
δοξομανέω, rasenden Ehrgeiz haben, Philo.