δοξόσοφος
δοξόσοφος, wise in one’s own conceit
δοξό-σοφος, ον,
- wise in oneʼs own conceit, Pl. Phdr. 275b; pretending to wisdom, Arist. Rh. 1387b32.
creído de su propio saber, fatuamente sabio
δοξόσοφοι γεγονότες ἀντὶ σοφῶν
δοξό·σοφος, ος, ον, qui se croit sage, Plat. Phædr. 275b ; Arstt. Rhet. 2, 10, etc.
Étym. δόξα, σοφός.
δοξόσοφος, sich weise dünkend ; Plat. Phaedr. 275b ; Arist. rhet. 2.10 u. Sp. Vgl. δοκησίσοφος.
δοξόσοφος
δοξό-σοφος, ον
- wise in oneʼs own conceit, Plat.