About Report a problem

Menu

πειθώ

πειθώ, persuasion

Πειθώ, gen. όος, contr. οῦς, ἡ, Ion. acc. πειθοῦν (v. infr. II.3):—
  • Persuasion as a goddess, Hes. Op. 73, Th. 349, Sapph. 135, Ibyc. 5, Pi. P. 9.39, Fr. 123.10, A. Supp. 1040 (lyr.), Men. Epit. 338, Hermesian. 11, Paus. 1.22.3, 2.7.7; Πειθὼ καὶ Ἀναγκαίη Hdt. 8.111; Π. καὶ Βία Plu. Them. 21.
    • II as Appellat., persuasiveness, πειθοῦς ἐπαοιδαῖσιν A. Pr. 173 (anap.), etc.; π. τις ἐπεκάθιζεν ἐπὶ τοῖς χείλεσιν, of Pericles, Eup. 94.5; ἀργύριον παρά του πειθοῖ λαβών X. Mem. 1.7.5; πειθοῦς δημιουργός ἐστιν ἡ ῥητορική Pl. Grg. 453a; δύο εἴδη πειθοῦς, τὸ μὲν πίστιν παρεχόμενον ἄνευ τοῦ εἰδέναι, τὸ δʼ ἐπιστήμην ib. 454e; πειθοῖ καὶ βίᾳ by persuasion or compulsion, Id. Lg. 722b; μετὰ πειθοῦς ib. 720d.
      • 2 persuasion in the mind, A. Ag. 385 (lyr.).
      • 3 means of persuasion, inducement, E. IA 104; πειθώ τινα ζητεῖν Ar. Nu. 1398; κοίην οὐ προσήγαγον πειθοῦν αὐτῷ; Herod. 6.75.
      • 4 obedience, X. Cyr. 2.3.19, 3.3.8, Hierocl. in CA 5 p.427 M.; τῶν παρηγγελμένων POxy. 474.37 (ii A.D.).

Saved

Recent