ἀποτμητέον
ἀποτμητέον, one must cut off
ἀπο-τμητέον,
- one must cut off, τῆς τῶν πλησίον χώρας a portion of it, Pl. R. 373d; one must excise, τὴν μήτραν Sor. 2.89.
1 hay que cortar, extirpar
τὴν μήτραν
2 c. dat. y gen. hay que cortarse, hay que apropiarse un trozo
τῆς τῶν πλησίον χῶρας ἡμῖν
ἀποτμητέον, vb. d’ἀποτέμνω, Plat. Rsp. 373d.