ἀπότοκος
ἀπότοκος, (n) propagation
ἀπότοκος2, (adj) resulting from
ἀπότοκος (A), ὁ,
- propagation, νοσήματος Hp. Art. 49 (pl.).
ἀπότοκος (B), ον,
- resulting from, τινός Aret. SD 1.16, 2.3.
1 resultante, que es secuela
ἁπάσαι γὰρ αἱ νοῦσοι τῆσδε (καχεξίης) ἀπότοκοι
αἱμορροίης ξυνηθέος ἀπότοκα τάδε
2 subst. ὁ ἀ. secuela
ἀποτόκους νοσημάτων χρονίους ποιέοντα
ἀπό·τοκος, ος, ον, né de, qui résulte de, gén. Arét. p. 46, 55, etc. ; subst. ὁ ἀπ. propagation (d’une maladie), Hpc. 816f.
Étym. ἀποτίκτω.
ἀπότοκος ², davon, daraus entstehend, Hippocr., der auch τὸ ἀπότοκον, = ἀπογέννημα, das Erzeugte, gebraucht.