ἄποτμος
ἄποτμος, unhappy, ill-starred
ἄποτμος, ον,
- unhappy, ill-starred, Il. 24.388, Od. 20.140; βοά A. Pers. 280 (lyr.); πότμος ἄ. E. Hipp. 1144 (lyr.): Comp. -ότερος Mosch. 4.11: Sup. -ότατος Od. 1.219.
infortunado de pers.
οἶτον ἀπότμου παιδός
ἀποτμότατος ... θνητῶν ἀνθρώπων
ὀϊζυρὸς καὶ ἄ.
ἀποτμότατος ... ξείνων
ἀποτμότερος ζωώντων
• infortunado, de infortunio de abstr.
βοά
διοίσω πότμον ἄποτμον
ἄ. φόνος ἕνεκ' Ἐρινύων
ἄ·ποτμος, ος, ον, infortuné, en parl. de pers. Il. 24, 388 ; Od. 1, 219 ; 20, 140 ; en parl. de choses, Eschl. Pers. 280 ; Eur. Hipp. 1144 ||
Cp. -ότερος, Mosch. 4, 11 ; sup. -ότατος, Od. 1, 219.
Étym. ἀ, πότμος.
ἄποτμος, unglücklich, elend, Hom. von Personen, Il. 24.388, Od. 20.140 ; Tragg. von Zuständen, z.B. Aesch. Pers. 272 ; superl. ἀποτμότατος Od. 1.219.
ἄποτμος
[ἀ-1 + πότμος. Bereft of a (good) lot.]
Hence, unlucky, ill-starred Il. 24.388.
Absol.: ἀ. τις Od. 13.140.
Superl.: ἀποτμότατος Od. 1.219.
ἄποτμος (πότμος): luckless, illstarred, Il. 24.388; sup. ἀποτμότατος, Od. 1.219.
ἄποτμος
- unhappy, ill-starred, Hom., Aesch., Eur.: —comp. -ότερος; Sup. -ότατος, Od.