ἐμποδιστικός
ἐμποδιστικός, trammelling
ἐμποδ-ιστικός, ή, όν,
- trammelling, Arist. EN 1153b2, Ph. 215b11, Plb. 5.16.6, Phld. D. 3.9, LXX 4 Ma. 1.4, M.Ant. 8.41.
que constituye un impedimento, obstáculo o traba
ἣ δὲ (λύπη κακόν) τῷ πῇ ἐμποδιστική
el dolor es un mal en tanto que impedimento para algoὅσῳ ἂν ᾖ ... ἧττον ἐμποδιστικὸν ... δι' οὗ φέρεται, θᾶττον οἰσθήσεται
cuanto menos resistente sea el medio por el que atraviesa (un cuerpo) más rápido se moverá
• frec. c. gen. obj.
τὰ τῆς δικαιοσύνης ἐμποδιστικὰ πάθη
• neutr. subst.
φευκτότερον ... τὸ μᾶλλον ἐμποδιστικὸν τῶν αἱρετῶν
ἐμποδιστικός, ή, όν, propre à faire obstacle, à empêcher, gén. Arstt. Nic. 7, 13, 1 ; Phys. 4, 8, 10 ; M. Ant. 8, 41 ; Spt. 4 Macc. 1, 4.
Étym. ἐμποδίζω.
ἐμποδιστικός, ή, όν, hinderlich, verhindernd ; Arist. Eth. 7.13 ; τινός, Sp., wie M.Anton. 8.41.