Logeion | κωλυτής

κωλῡ-τής, οῦ, ὁ,

hinderer, τῆς διαβάσεως Th. 3.23, cf. D. 18.72; πηλὸν . . κωλυτὴν παρασχεῖν Pl. Criti. 109a: abs., OGI 5.7 (Scepsis, iv B.C.), Vett.Val. 139.19.

κωλυτής, οῦ (ὁ) [ῡ] qui empêche, Thc. 3, 23 ; Plat. Criti. 109a.

Étym. κωλύω.

κωλυτής -οῦ, ὁ [κωλύω] die hindert, hinderpaal, met gen.

κωλυτής, [ῡ], ὁ, = κωλυτήρ ; κωλ. γίγνεται τῆς διαβάσεως, er hindert, Thuc. 3.23 ; ὥστε μηκέτι πορεύεσθαι κωλυτὴν παρασχεῖν Plat. Critia. 109a.

κωλυτής κωλῡτής, οῦ, κωλύω

Menu