συγκατακαίω
συγκατακαίω, to burn together
Could not find συγκατακαύσαις in Logeion dictionaries.
συγκατακαύσαις aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular, aorist active optative 2nd singular of συγκατακαίω
συγκατα-καίω, Att. συγκατακάω [ᾱ],
- burn along with a thing, τὰς σκηνάς X. An. 3.2.27, cf. IG 12(2).526a.13 (Eresus, iv B.C.), AP 11.133 (Lucill.):—Pass., to be burnt with, τισι Hdt. 4.69, D.S. 2.28, 19.33.
συγ·κατακαίω, att. -κάω [ᾱ] brûler ensemble ou avec, acc. Xén. An. 3, 2, 27 ; Plut. Fab. 26, Cato mi. 11 ; Luc. Philops. 27 ; avec double rég. : τινά τινι, DS. 19, 33, qqn avec qqn ; au pass. être brûlé avec, dat. Hdt. 4, 69 ; DS. 2, 28.
συγκατακαίω, att. συγκατακάω (s. καίω), mit verbrennen ; Xen. An. 3.2.27 ; συγκατακαῦσαι, Lucill. 77 (XI.133); συγκατακαῆναι τῷ βασιλεῖ, DS. 2.28 ; Luc. Philops. 27.
συγκατακαίω
Attic -κάω
fut. -καύσω
- to burn together or also, τὰς σκηνάς Xen.:—Pass. to be burnt with, τινί Hdt.