συγκάταινος
συγκάταινος, agreeing with, assenting
συγκάτ-αινος, ον,
- agreeing with, assenting, τινι Philipp. ap. D. 18.167, cf. PTeb. 22.5 (ii B.C.), D.S. 15.92; πρός τι J. AJ 4.8.23.
συγκάταινος, ος, ον, qui consent ou approuve, dat. Philipp. (Dém. 284, 3) ; DS. 15, 92 ; avec πρός et l’acc. Jos. A.J. 4, 8, 23.
Étym. v. le préc.
συγκάταινος, beistimmend, βουλόμενοι ὑμᾶς συγκαταίνους γενέσθαι τοῖς ὑπʼ αὐτῶν παρακαλουμένοις, Dem. 18.167.