συγκατακαίω
συγκατακαίω, to burn together
συγκατα-καίω, Att. συγκατακάω [ᾱ],
- burn along with a thing, τὰς σκηνάς X. An. 3.2.27, cf. IG 12(2).526a.13 (Eresus, iv B.C.), AP 11.133 (Lucill.):—Pass., to be burnt with, τισι Hdt. 4.69, D.S. 2.28, 19.33.
συγ·κατακαίω, att. -κάω [ᾱ] brûler ensemble ou avec, acc. Xén. An. 3, 2, 27 ; Plut. Fab. 26, Cato mi. 11 ; Luc. Philops. 27 ; avec double rég. : τινά τινι, DS. 19, 33, qqn avec qqn ; au pass. être brûlé avec, dat. Hdt. 4, 69 ; DS. 2, 28.
συγκατακαίω, att. συγκατακάω (s. καίω), mit verbrennen ; Xen. An. 3.2.27 ; συγκατακαῦσαι, Lucill. 77 (XI.133); συγκατακαῆναι τῷ βασιλεῖ, DS. 2.28 ; Luc. Philops. 27.
συγκατακαίω
Attic -κάω
fut. -καύσω
- to burn together or also, τὰς σκηνάς Xen.:—Pass. to be burnt with, τινί Hdt.