Logeion | δυσηχής

δῠσ-ηχής, Dor. δῠσ-ᾱχής, ές, (ἠχέω)

ill-sounding, Phld. Po. 2.16, v.l. in D.H. Comp. 14; giving a dull sound, of metals, Plu. QConv. 2.721c; ἰσθμοῖο δ. Emp. 100.19:— in Hom., epith. of πόλεμος, Il. 2.686 (cf. Anacr. 107), al.; and of θάνατος, Il. 16.442, al. (where it should perh. be taken, = bringer of great woe (ἄχος), cf. Apollon. Lex.), of φόνος Emp. 136.1; of ill-repute, δ. ἀνδράσιν h.Ap. 64.

I

1 de siniestro eco, de funesto resonar (aunque tb. entendido como cruel rel. ἄχος) πόλεμος Il.2.686, 7.376, Anacr.202, Orac.Sib.3.566, θάνατος Il.16.442, φόνος Emp.B 136.1, οἰμωγή Rhian.(?) SHell.923.5, δοῦπος Opp.H.5.248, cf. 1.447, 2.611, πικρὰ φήμη δ. Orac.Sib.5.246, ἄνεμος Q.S.10.70, SEG 39.449.22 (Tanagra V d.C.), θάλασσα Q.S.12.381, ἰός Q.S.10.235.

2 de sonido sordo ἠθμὸς δ. colador de sonido sordo al pasar el agua por él, Emp.B 100.19, de cuerpos sólidos compactos ἰσχνόφωνα καὶ δυσηχῆ Plu.2.721c, de pers. βαρύ τι καὶ δυσηχὲς ὑποτρύζων murmurando con voz grave y sorda Hld.6.15.1.

3 que suena mal, cacofónico de una vocal ἧττον δὲ δυσηχὲς τὸ  frente a  D.H.Comp.14.13.

II de pers. y dioses

1 de mala reputación δ. ἀνδράσιν h.Ap.64.

2 intratable δ. ...· ὁ χαλεπός Suet.Blasph.116.
•Prob. comp. de δυσ- y ἄχος c. alarg. del 2° elemento, pero luego reinterpretado como comp. de ἠχή.

δυσ·ηχής, ής, ές [ῠ]

1 au bruit terrible, en parl. de la guerre, Il. 2, 686 ; 7, 376, etc. ; particul. en parl. de la mort dans un combat, qui fait pousser des cris affreux, Il. 16, 442 ; 18, 464 ; 22, 180 ||

2 qui a un son sourd, en parl. de métaux, Plut. M. 721c ; en parl. de la voyelle ο, DH. Comp. 77, 9 Reiske ||

3 fig. qui sonne d’une manière désagréable, dont le nom est odieux, Hh. Ap. 64 ||

➳ Gén. dor. δυσαχέος [ᾱ] Anacr. 108.

Étym. δ. ἦχος.

δυσ-ηχής -ές [ἠχή, ἄχος] met akelig geluid: δ. πόλεμος oorlog met zijn vreselijke lawaai Il. 18.307; leedbrengend: δ. θάνατος leedbrengende dood Il. 18.464.

δυσηχής, ές, schwer tönend, dumpf, widrig tönend. Homer zehnmal, als Beiwort des πόλεμος und des θάνατος, und zwar des Todes in der Schlacht, wobei an das dumpftönende Niederstürzen der Getroffenen zu denken, vgl. δούπησεν δὲ πεσών ; immer in den Formeln πολέμοιο δυσηχέος und θανάτοιο δυσηχέος, beide stets mit dem vierten Versfuße schließend : Il. 2.686, 7.376, 395, 11.524, 590, 13.535, 18.307 πολέμοιο δυσηχέος, Il. 16.449, 18.464, 22.180 θανάτοιο δυσηχέος. Irrig sind die Erklärungen bei Apoll. Lex.Hom. p. 61.6. Vgl. πολυηχής und ὑψηχής. – H.h. Apoll. 64 sagt Delos ἀϊνῶς γὰρ ἐτήτυμόν εἰμι δυσηχὴς ἀνδράσιν· ὧδε δέ κεν περιτιμήεσσα γενοίμην, also = ungeehrt, verachtet, gering geschätzt. – Anacr. in Anth. P. 6.141 und bei Suid. s.v. Δυσηχής (Bergk PLG ed. 2 Frgm. 107 p. 797) δυσηχέος ἐκ πολέμοιο (v.l. δυσαχέος). – Plut. Symp. 8.3.2 χρυσὸς μὲν καὶ λίθος ἰσχνόφωνα καὶ δυσηχῆ, klingen dumpf.

δυσηχής

[δυσ- 2 + ἄχος.]

Bringing much woe.

Epithet of war Il. 2.686, Il. 7.376 = 395, Il. 11.524, 590, Il. 13.535, Il. 18.307.

Of death Il. 16.442 = Il. 22.180, Il. 18.464.

δυσηχής , έος (ἠχέω): ill-sounding (horrisonus), epith. of war and of death in war. (Il.)

δυσηχής ἠχέω

ill-sounding, hateful, Il.

Menu

Word wheel

δυσηχής

Saved

Recent