δύσμορος

I

1 desdichado, infortunado, malhadado de pers. o ref. pers., frec. en interpelaciones πρὸς δ' ἐμὲ τὸν δύστηνον ... ἐλέησον, δύσμορον Il.22.60, cf. Od.24.290, ἆ δ., ἆ τάλ[αι]ν', οἷον ἐμήσατ[ο B.16.30, δυσμόρου γε δύσμορα (σκῆπτρα) desdichados báculos de un desdichado ref. Antígona e Ismene, S.OC 1109, τί σ' ἐγώ, δύσμορε, δράσω; E.Tr.793, cf. Med.1218, Ar.Au.7, Lyc.897, Luc.Luct.16, μὴ καταψηφισάμενοι δυσμόρους ἡμᾶς καταστήσητε no nos suméis en la desgracia con una condena Antipho 3.2.11, c. cierto tono de reproche τί με, δύσμορε, παρθένον, ἕλκεις; Musae.123

• frec. en epigr. funerar., ref. al difunto τὸν βαρὺς ᾍδας ἔκλασεν, ἀγρεύσας δύσμορον ἡλικίην CIRB 127.3 (Panticapeo I a.C.?), δύσμορα τέκνα IG 12(2).383 (Mitilene I/II d.C.), hablando en 1^a persona ἐ<γ>ὼ δὲ λιπὼν πατρίδα ἐνθάδε κεῖμαι δ. CEG 492 (Atenas IV a.C.), κάθ<θ>ανα δ' ἐνκύμων ἡ δ. IHadrianopolis 39 (imper.), με δαίμων ἄγαγεν ἁρπάξας δύσμορον IG 12(3).1065.2.2 (Folegandro III d.C.), tb. en interpelación ἆρ' ἄγαμος κα[ὶ ἄτε]κνος ὑπὸ χθονὶ δύσμορ[ός ἐσσι; ICr.4.37211 (II a.C.), ref. a los padres del difunto τίκτει δέ με μήτηρ ... καί μευ δ. οὐκ ὄνατο IG 9(1).884.6 (Corcira II d.C.), cf. IG 9².313 (II a.C.)

• neutr. como adv. ἐφ' υἱέϊ ... ἔοικεν ... δύσμορα κωκυούσῃ se asemeja a una que llora lastimeramente por su hijo Opp.C.3.217.

2 malvado, perverso, miserable S.Ai.1203, τί βοᾶς, δύσμορε; Men.Sam.69, τὸν ξεῖνον ὁ δ. οὐκ ἐλεεῖ μευ Theoc.7.119

• nefasto, aciago ζυγὸν δύσμορον un yugo de infortunio Thgn.1358, τὰ δύσμορα νήματα Μοιρέων IMEG 93.3 (II d.C.), στρατός Orac.Sib.14.312, κακὴ πόλι, δύσμορε πασῶν ciudad malvada, funesta entre todas, Orac.Sib.5.167, δ. ἡ πρᾶξις Orác. en TAM 3(1).34C.60 (Termeso II d.C.).

II adv. -ως miserablemente δ. θανόντες A.Th.837.