About Report a problem

Menu

infirmo

infirmo, to weaken, invalidate, disprove, refute, impair, annul

Could not find infirmo2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.

infirmo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [infirmus].
  • Act., to deprive of strength, to weaken, enfeeble.
    • A Lit.: legiones, Tac. A. 15, 10: munimenta madore, Sall. Fragm. ap. Non. 138, 6: hominem, Cels. 2, 12.—
    • B Trop.
        • a To invalidate, disprove, refute: res tam leves infirmare ac diluere, Cic. Rosc. Am. 15, 42; with tollere, id. N. D. 2, 59, 147; with frangere, id. de Or. 131: fidem testis, id. Rosc. Com. 15, 45: fidem alicui, id. Att. 15, 26. —
        • b To annul, make void: legem, Liv. 34, 3; Quint. 7, 1, 49: contractum, Dig. 49, 14, 46: graviter ferens aliquid a se factum infirmari, Vell. 2, 2, 1: acta illa atque omnes res superioris anni, Cic. Sest. 18, 40.—
  • II Neutr. only in part. pres. as subst.: infirmantes, um, m., the weak, sick, Sulp. Sev. Vit. S. Mart. 18, 5; id. Ep. 2, 12.
in-firmo, āvi, ātum, 1, v. a.,
  • to establish in, fix, or confirm in (late Lat.), Cael. Aur. Acut. 3, 4, 36.

Saved

Recent