διαπλανάω

I

1 distraer, despistar esp. c. ánimo de inducir a error o engaño en pap. frec. para evitar pagar lo que se debe, c. ac. πλεονάκις ἀπῃτ[η]μένος τὸν πυρὸν οὐκ ἀπ[οδέ]δωκεν μέχρι τοῦ νῦν δ[ια]πλανῶν με ἀεί τινας ὑπερβολὰς ποιούμενος PUniv.Giss.1.11, cf. PMonac.52.13, PStras.781.11 (todos II a.C.), c. ac. e inf. τὰς κύνας τῆς τῶν θηρίων ὀσμῆς ἐπιλαβέσθαι Plu.2.917e

• abs. confundir, embrollar, liar las cosas ὀφείλοντές μοι κατ' οὐδὲν ἐπιστρέφονται ἀποδῶναί μοι διαπλανῶντες καὶ ὑπερτιθέμενοι BGU 36.7 (II d.C.), cf. PMich.Teb.228.15, CPR 15.8.17 (ambos I d.C.), τὰ διαπλανᾶν δυνάμενα las cosas que pueden inducir a error Arr.Epict.1.20.11

• en v. pas. ser inducido a error, dejarse despistar o engañar, PBremen 12.13 (II a.C.), ὑπὸ τῶν σοφιζομένων Arr.Epict.1.7.12, τοῖς σωματικοῖς αἰσθητηρίοις περὶ τὴν τοῦ καλοῦ κρίσιν Gr.Nyss.Mort.48.2.

2 distraer, divertir, entretener αὐτήν Proteu.6.1.

II en v. med.-pas. extraviarse, andar errante διεπλανῶντο ζητοῦντες D.S.18.21, c. ac. de tiempo τρεῖς δὲ ἡμέρας ... διαπλανηθείς D.S.17.116

• errar, equivocarse περί τινα λέξεις ἢ διεσφάλησαν ... ἢ διεπλανήθησαν CChalc.(451) Act.1.648.