καταιδέομαι

καταιδέομαι, fut. -έσομαι: aor. Pass. -ῃδέσθην in act. sense:—

• feel shame or reverence before another, stand in awe of him, c. acc., Hdt. 3.72, 77, S. OT 654, E. Or. 682; δαίμονα καταιδεσθεῖσα Id. Hipp. 772 (lyr.); καταιδέσθητι πατρῷον Δία Ar. Nu. 1468 (paratrag.): c. inf., to be ashamed to do a thing, E. Heracl. 1027: abs., Id. Hel. 805, D.C. 38.3.
• • II later in Act., καταιδέω, put to shame, Hld. 4.18, Them. Or. 15.191b, f.l. in Plu. Praec. 2.801f, cf. Hsch., Phot.

καταιδέομαι, (αἰδέομαι), sich vor Einem scheuen, Ehrfurcht u. Achtung vor ihm haben ; τὸν νῦν τʼ ἐν ὅρκῳ μέγαν καταίδεσαι Soph. O.R. 654 ; δαίμονα στυγνὸν καταιδεσθεῖσα Eur. Hipp. 772 ; Or. 681 ; καταιδέσθητί γε πατρῷον Δία Ar. Nub. 1451 ; sp.D., wie Onest. 1 (V.20); auch in Prosa, neben δειμαίνω Her. 3.72 ; c. inf., ἐπεί μʼ ἀφῆκε καὶ κατῃδέσθη κτανεῖν Eur. Heracl. 1027 ; Hel. 811 ; ὅμως κατῃδέσθη μὴ γενέσθαι, er schämte sich, Plut. Pomp. 64. – Das act., beschämen, erst Sp., wie Heliod. 4.18 ; Themist.

καταιδέομαι fut. mid. -αιδέσομαι aor1 pass. -δέσθην

• Dep. to feel shame or reverence before another, stand in awe of him, Hdt., Soph., etc.: c. inf. to be ashamed to do a thing, Eur.